ความสุข คือ จิ๊กซอว์ชิ้นต่อเนื่องกับความทุกข์ ต่อกันไปเรื่อยๆจนกว่าจะเต็มภาพชีวิต

ความหวัง คือ อีกด้านนึงของกระจก เห็นแต่ยังดึงออกมาไม่ได้

หลอกตัวเอง คือ การเชื่อว่าละครเรื่องหนึ่งคือชีวิตจริง

ร้องไห้ คือ การปล่อยน้ำตาให้ชำระล้างหัวใจ

เหงาคือ การมองไม่เห็นใครเลย ขณะที่กำลังโหนรถเมล์สายที่แน่นที่สุด

ความทรงจำ คือ ของมีค่าของเราในหีบใบใหญ่ ที่อาจไม่มีประโยชน์ต่อผู้อื่นเลย

เวลา คือ แบบฝึกหัดที่ดีของชีวิต

....................................................

ส่วน...

ความรัก "ของฉัน" ก็คือ ความสุขสุดท้าย จากการเลิกหวัง เลิกหลอกตัวเอง

การหยุดร้องไห้แล้วเดินออกมาจากความเหงา

พร้อมกับเก็บสิ่งที่เป็นความทรงจำไว้ในลิ้นชักแห่งกาลเวลา .....

ใช้ชีวิตอย่างอบอุ่นกับคนที่หัวใจได้เลือกแล้ว

อ่านบลอกมากมายส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องของความรัก มีทั้งยิ้มและเศร้า ไม่เบื่อหรอกนะคะ...แถมยังเข้าใจในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ที่มี สุข ทุกข์ มีความรักเช่นกัน......แต่ตั้งข้อสังเกตเฉยๆ ว่า เพราะ.....อะไรที่ใครๆก็พูดถึงความรักกันอยู่เสมอ...บางทีมันคงเป็นเรื่องที่ครอบคลุมอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดที่ดำเนินอยู่ในชีวิตประจำวัน ส่งผลต่อการแสดงออก ความคิด และจิตใจเรา นั่นคงเป็นเพราะ

รักนี้แสนสุข.....

รักแล้วเป็นทุกข์

เหนื่อยกับรักอยากหยุด

แต่ทำยาก....ยากจัง....

รักแล้วสับสน....

รอจนสิ้นหวัง...

บางคนรักพัง.....

บางคน......

เดียวดาย....

....."ไร้รัก."...

อย่างนี้ละมั๊งคะที่ใครหลายคนจึงพูดถึงความรัก เพราะรัก คำสั้นๆนี้เอง แต่มีมากมายหลายรูปแบบ...ดังนั้น ประสบการณ์ของพวกคุณบางคน อาจเป็นข้อคิด บทเรียนสอนใจ หรือตัวอย่างดีดี ให้ใครหลายๆคนได้คิดตาม สุขตาม ปลอบใจกัน และห่วงใยกัน จนเกิดเป็นมิตรภาพที่งดงามในชุมชนเล็กๆแห่งนี้.....

.........ตอนนี้เป้ติดบลอกอย่างงอมแงม บางวันแม้ไมมีอะไรจะมาเล่า ก็ยังอยากมาอ่านบลอกของเพื่อนๆทั้งเก่าและใหม่ บางครั้งไม่ได้คอมเมนต์อะไร เพราะบางเรื่องไม่สามารถเข้าใจ แต่ก็แอบยิ้มให้เสมอ....แอบห่วงใยเมื่อเห็นใครบางคนดูเศร้า ไม่จำกัดเพศและวัย คิดว่าสิ่งนี้มันคืออารมณ์รักบริสุทธิ์แบบหนึ่ง อยากคุย อยากแสดงความเห็น ด้วยใจทั้งที่เราไม่เคยเห็นหน้ากัน ไม่มีผลประโยชน์ต่อกัน.....แต่เราแอบยิ้มให้กันอยู่ในมุมไกลๆเสมอใช่ไหมคะ?

บางครั้งเวลาที่เจอเรื่องที่ดีๆมากๆ เรื่องที่แอบลุ้นให้เกิดขึ้นในใจแล้วเป็นอย่างนั้น-ขึ้นมาจริงๆ พาลทำให้นอนไม่หลับอีกแนะ....มัวแต่นั่งยิ้มปลื้มลืมนอนซะอย่างนั้น

....มนุษย์หนอ สุขไปก็บ้า ทุกข์จัดก็เศร้า ช่างไม่มีความพอดีจริงๆ....

แต่อย่างน้อยเวลาที่ชีวิตมีความสุขทุกคนคงอยากเก็บเอาไว้ยิ้มให้นานที่สุด

ที่เขียนวันนี้ไม่ได้เป็นเพราะมีเรื่องดีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่อยากจดจำวันที่นิ่งๆสงบๆ ไม่ดีและไม่ร้ายเอาไว้บ้าง....สุดท้ายก็มานั่งนึกๆว่าเรื่องดีที่สุดที่ผ่านมาในชีวิตคืออะไร รู้แล้วหล่ะค่ะ ก็การที่ผ่านทุกวันมาได้จนมานั่งอยู่ตรงนี้นี่เอง

ไม่รู้ว่ามีใครต้องการกลับไปแก้อดีตไหม.....มีใครแอบลุ้นให้อนาคตเป็นไปตามที่คิดบ้าง......

ส่วนเราสนุกแล้วกับเกมส์ชีวิตที่ดำเนินอยู่.....สิ่งที่เกิดขึ้นแสดงว่า....มันถูกกำหนดแล้วอย่างนั้น...

บางวันเราถึงได้หัวเราะลืมโลก...เหมือนคนบ้า.....

บางทีร้องไห้.....จนร่างกายแทบขาดน้ำ......

บางวัน.....ยังแอบยืนอยู่บนถนนเส้นเก่าที่สุดในใจ....มองหาใครบางคน????